Parlement
moet verantwoordelijkheid nemen met ondubbelzinnige resolutie
Een doodgewone straathoek in een Vlaamse binnenstad.
Een vrouw bukt zich, gaat op haar knieën over de stoep hangen en steekt een
rietje door een rioolrooster. Haar dorst choqueert u? Met de privatisering van
drinkwater werden in de Filipijnse miljoenenstad Manilla verschillende wijken
getroffen door een cholera-epidemie. De mensen betalen het water nu peperduur,
zo’n 400% meer dan vóór de waterprivatisering. In veel landen in het Zuiden is
het doembeeld van de 11.11.11-affiche realiteit…
11.11.11 roept dit jaar de Vlaamse steden en
gemeenten op om mee de strijd aan te gaan tegen de liberalisering van
drinkwater. Water is geen koopwaar maar een mensenrecht!
In november 2003 nam kamervoorzitter De Croo meer dan 50.000
handtekeningen in ontvangst, bijeengebracht tijdens de 11.11.11-campagne van
2003. De ondertekenaars vroegen expliciet aan het parlement om de controle over
het waterbeheer niet uit handen te geven. In 2004 gaan we verder en eisen een
parlementaire resolutie die duidelijk stelt dat water niet in de GATS akkoorden
thuis hoort.
Belangrijke medestanders van 11.11.11 zijn de steden en
gemeenten. Samen met de Vlaamse Noord-Zuidbeweging kunnen ze mee op de bres
gaan staan voor de publieke diensten. De gevolgen van liberaliseringakkoorden
zijn op het lokale niveau vaak het eerst voelbaar. En net zoals Zuiderse landen
wordt dit niveau op een ongelijke manier betrokken in de
liberaliseringonderhandelingen Deze campagne zullen 11.11.11 -vrijwilligers hun
gemeenteraden bestoken met de vraag een motie te ondertekenen waarin gevraagd
wordt om water uit de Gats-onderhandelingen te weren. Hiermee verklaren de
Steden en gemeenten zich solidair met het Zuiden. Bovendien stappen ze hiermee
in een internationale dynamiek. Meer dan 280 gemeenten in Oostenrijk vragen een
moratorium op de GATS onderhandelingen. In Frankrijk verklaarden meer dan 220
steden, departementen of volledige regio’s zich ‘GATS-vrij.’ En ook in
Groot-Brittannië en Italië spraken lokale besturen zich uit tegen het Akkoord
over Handel in Diensten.
Net als andere jaren zullen onze infopartners uit het zuiden
komen getuigen over hun ervaringen met de privatisering van drinkwater. Ook zal
er gesproken worden over hoe de watervoorziening in Vlaanderen georganiseerd is.
Want, terwijl de WTO het zuiden wil dwingen te liberaliseren, houdt de Europese
Unie haar markt netjes gesloten. Ze weten wel beter.
Met FOS nemen we zoals elk jaar deel aan de 11.11.11-actie.
We zijn immers actief lid van deze pluralistische koepel van de
Noord-Zuidbeweging in Vlaanderen. Jaarlijks trekken duizenden
vrijwilligers tijdens het weekeinde van 11 november door de straten om
geld in te zamelen en om te pleiten voor rechtvaardige
Noord-Zuidverhoudingen.
Sluit je als Fosser (M/V) aan bij het
11.11.11-comité in je gemeente en vraag wat je kan doen. Affiches
plakken, wenskaarten verkopen, een informatieavond organiseren… keuze
genoeg. Doen!
De gemeente is niet te koop
Even recapituleren
Binnen de
Wereldhandelsorganisatie wordt onderhandeld over de liberalisering van diensten.
GATS is de naam van deze onderhandelingen, voluit General Agreement on Trade
in Services.
11.11.11 maakt zich daar
grote zorgen over. En niet alleen wij. Ook de bevolking en organisaties in het
Zuiden die nu geconfronteerd worden met de gevolgen van de winstlogica van de
multinationals, zijn verontrust. Diensten als drinkwatervoorziening, onderwijs
en gezondheidszorg mogen niet ten prooi vallen aan die drang naar als maar meer
winst. Het gaat hier over onaantastbare mensenrechten, niet over koopwaar.
Met de campagne van 2003
hebben we dit probleem op de politieke agenda geplaatst. Daarbij stond het
drinkwater centraal, omdat het in het Zuiden de meest gegeerde prooi is voor de
privatisering. En omdat precedenten in verschillende landen aantonen dat de
privatisering van de watervoorziening bijzonder nefast is voor de armste
bevolkingsgroepen.
Het parlement heeft voortaan
een waterleiding
Omdat onze
volksvertegenwoordiging daar duidelijk niet van wakker lag, heeft 11.11.11 actie
gevoerd onder de noemer “de waterleiding in het parlement”. Op 26 november vorig
jaar hebben we als volleerde loodgieters de waterleiding in het parlement
gelegd. Kamervoorzitter De Croo en een twintigtal parlementsleden hebben onze
kilometers buizen met veel plezier in ontvangst genomen. En ze hebben het
probleem van de gebrekkige waterleiding, het probleem van de privatisering op de
agenda gezet. De buizen en de 51.674 handtekeningen hebben dus het beoogde
resultaat bereikt.
Hoe gaat het nu verder?
De Commissie Globalisering
van de kamer neemt de zaak ter harte. Het voorbereidend werk is gestart voor een
hoorzitting over water en GATS in september of oktober van dit jaar. En die
hoorzitting moet leiden tot een resolutie van het parlement over de houding van
België. Experten uit Zuid en Noord zullen aan deze hoorzitting deelnemen.
Poelkapelle versus de
Wereldhandelsorganisatie
De bal is dus aan het
rollen, maar dat is geen reden om op onze lauweren te rusten. Want de
privatisering blijft intussen geruisloos binnensluipen in publieke domeinen. De
beleidsruimte van overheden brokkelt af als een zandkasteel bij vloed. Redenen
genoeg om er volgende campagne weer tegenaan te gaan.
Dit jaar willen we vooral bij de gemeentebesturen aankloppen. Op het eerste
gezicht is GATS voor gemeenten een ver-van-mijn-bed-show. Maar bij de
liberalisering van diensten komen ook gemeenten in het vizier. De beslissingen
die in GATS genomen worden, zijn dwingend voor alle beleidsniveaus: nationaal,
provinciaal én gemeentelijk. En het gevaar komt niet alleen van GATS. Ook de
Europese Commissie is hevig voorstander van doorgedreven liberalisering.
Gemeenten hebben dus alle reden om zich schrap te zetten.
Ziehier ons plan
Via de 11.11.11-comités
vragen we aan de gemeenteraden om een motie te onderschrijven. In die motie
staat dat de gemeente het niet eens is met de privatisering van essentiële
diensten als drinkwatervoorziening, onderwijs en gezondheidszorg. En de gemeente
veroordeelt meteen de druk die op landen in het Zuiden wordt uitgeoefend om die
essentiële diensten te privatiseren. Het gaat dus over een motie waarin
solidariteit en eigenbelang hand in hand gaan.
Als we voldoende gemeentebesturen over de streep halen, zal dit een sterk
politiek signaal zijn, zowel naar de Belgische als naar de Europese
beleidsmakers.
Maar we blijven met deze actie niet binnen de muren van het gemeentehuis. We
betrekken de goegemeente bij deze discussie in de gemeenteraad via affiches en
pamfletten. Op die manier willen we vermijden dat de motie onder de mat van de
raadzaal geveegd wordt en willen we het maatschappelijk debat over “publiek
versus privé” stimuleren.
Bart Demedts - 11.11.11
Neem nu water
De productie en de
distributie van leidingwater is in Vlaanderen in handen van de overheid.
Gemeentelijke of intercommunale maatschappijen staan in voor een goed
functionerend leidingnet en gezond drinkwater. De prijs van het water is onder
controle en iedereen heeft recht op een gratis minimumvoorziening. We staan er
nauwelijks bij stil, maar al bij al is dit een openbare dienst die er mag zijn.
Het recht op drinkbaar water is gegarandeerd. Ons lijkt dat gemeentebesturen er
alle belang bij hebben om dit met hand en tand te verdedigen. Laten we hier geen
deuren openzetten (of kranen opendraaien) voor privatisering. Als water koopwaar
wordt op de vrije markt, dan komen we in een winstlogica. Dan gaat het niet meer
over rechten, maar over koopkracht.
Campagne 2004 in een
notendop
GATS en de
liberalisering van essentiële diensten blijft centraal staan
De 11.11.11-comités
vragen de gemeenteraden een motie te onderschrijven tegen de
privatisering van essentiële diensten als drinkwatervoorziening,
onderwijs en gezondheidszorg
Via affiches en
pamfletten betrekt het 11.11.11-comité de inwoners van de gemeente
bij het debat in de gemeenteraad
Het politiek
signaal vanuit de gemeenteraden brengen we op het einde van de
campagne, samen met de media, zowel naar de Belgische als naar de
Europese beleidsmakers
Europese actie
In andere Europese landen
hebben gemeenten de alarmbel al geluid. Een groot aantal gemeenten in Duitsland,
Engeland, Frankrijk, Nederland, Oostenrijk en Italië hebben moties over GATS en
liberalisering onderschreven. Voorbeelden en bijkomende informatie vind je op
onderstaande websites.
11.11.11 wil ook zoveel mogelijk Vlaamse gemeenten op deze kar krijgen. Eén
gemeente is een stipje op een landkaart. Maar honderden gemeenten, daar kan je
niet naast kijken.
De kleurrijke klederdracht van Macedonia (65) vloekt met de
grijsgrauwe aanblik van de sloppenwijken in Lima. De ontheemde aanblik verraadt
de gekwelde levenswandel van de campesina uit het Andesgebergte. Het terrorisme
heeft haar een kleine kwarteeuw geleden in de grijparmen gedreven van de
grootstad, waar zelfs de haren van de lichtbruine poes in Antonio’s Bar zwart
kleuren door de luchtvervuiling. Niemand ligt wakker van het verhaal van de
quechuahablante. Al sloffen in Peru niet een, maar vele duizenden Macedonia’s
rond. FOS sprak met haar.
Drie
maanden ging Macedonia naar school. Ze was toen al 15. Een lerares uit de buurt
nam de ongeletterde puber bij de hand om wat te leren lezen en schrijven. Zover
is het nooit gekomen. Het vroegtijdig overlijden van haar moeder onderbrak
abrupt de schoolcarriere van Macedonia. Haar vader vond het verloren moeite het
meisje te laten studeren. Zo ging dat een halve eeuw geleden in de Andesregio.
“Ik
droomde ervan naaister te worden”, herinnert Macedonia zich. “Maar vader
overtuigde me dat ik alleen maar wat moest dansen en zingen, en af en toe het
vee hoeden. Net zoals mijn zus wist ik niet beter, terwijl mijn twee broers wel
mochten studeren”. Ook de religieuze feesten gingen aan Macedonia’s neus
voorbij. Ze ging wel steevast naar de mis, maar op de after party waren
jonge vrouwen niet welkom.
Zelfonderhoud
Twintig
koeien, honderd schapen, tien varkens en acht paarden in een vallei die
verborgen gelegd wordt tussen rood en bruin kleurende Andesreuzen. Dat was de
idyllische leefwereld van Macedonia, maar meer ook niet. Een half wonder dat ze
er buiten het medeweten van haar vader in slaagde een jongeman te ringeloren.
“Met een goed gevulde kip en een flinke scheut zelf gebrouwen alcohol kon
Alberto mijn vader overtuigen het huwelijk toe te staan. We kregen zelfs een koe
cadeau”, glimlacht Macedonia wat ongemakkelijk. Al een jaar moet ze het stellen
zonder tanden.
Een halve heuvel verderop stapelden
Macedonia en Alberto enkele gedroogde kleiblokken en dakpannen op elkaar. De
eerste jaren oogsttehet jonge koppel nauwelijks voldoende om in het
zelfonderhoud te voorzien. Al ging de
productiviteit er snel op vooruit. En de baby’s floepten er bij Macedonia
al even snel uit als de maiskolven uit Moeder Aarde. Uiteindelijk zou ze elf kinderen krijgen, waarvan
er twee meteen na de geboorte overleden. Zo ging dat destijds in de Andes.
Met een
onberispelijke arbeidsethos maakte het kroostrijke gezinnetje van de
miniboerderij een bloeiend bedrijfje. “Ik heb nooit in hectaren leren tellen”,
zegt Macedonia, “maar we teelden aardappelen, gerst, erwten, kiwicha, quinua en
tarwe om zelf op te eten. De
soja, mais en bonen verkochten we”.
Sachsacheros –handelaars uit de hoge en dorre Andesplateaus – kwamen regelmatig
de proteïnerijke diervoeders opkopen of ruilen met gebakken alpaca. Die dagen
was het groot feest ten huize van Macedonia. Want grote luxe was er anders niet:
tot vandaag boert de minifundia zonder elektriciteit en stromend water. Een
berijdbare weg is in geen kilometers rond het huis te bespeuren.
Horror
Een
eindje verderop pleegde een schimmig zootje Peruaanse maoïsten in mei 1980 een
eerste aanslag uit een lange reeks. Een jaar later waren alle gehuchten rond het
boerderijtje van Macedonia en Alberto ‘bevrijd’ door het Lichtend Pad. “Een
aantal gebrainwashte campesinos nodigden mijn echtgenoot uit naar een
vergadering. Maar we hebben halsstarrig geweigerd ons boerenleven op te geven in
ruil voor dat van guerillero”, vertelt Macedonia met gedempte stem.
De
afrekening volgde enkele nachten later. Een honderdtal met geweren en machetes
gewapende maoïsten omsingelden de minifundia. De gemaskerde terroristen dreven
man, vrouw en kinderen samen in een kamertje. De schutter van dienst schouderde
het geweer voor het zoveelste zinloze bloedbad in de Andes. “Halt!” riep plots een van zijn
kameraden. Na enige beraadslaging kreeg
het gezin twee weken de tijd om weg te vluchten uit de streek. In het
nabijgelegen dorp was die avond een man van middelbare leeftijd minder
fortuinlijk. Zijn hoofd werd verbrijzeld en met zijn bloed werden een hamer en
sikkel op de muren van het lokale schoolgebouwtje geschilderd. Zo ging dat in
die periode.
Halsoverkop vluchtten Macedonia en
gezin naar de hoofdstad Lima. Onderweg werden snel nog wat koeien en paarden
verkocht. Maar genoeg geld om een dak boven het hoofd te huren, was er
aanvankelijk niet. De gevluchte familie sliep een jaar lang in een pas
opgestarte ruwbouw. Vaak moesten de negen kinderen zich behelpen, want Macedonia en Alberto
brachten in Lima ongeveer de helft van hun tijd door in het ziekenhuis. Eerst om de slagen en verwondingen van
de geweldenaars te laten helen, later om de cultuurshock te verwerken. De oudste kinderen hadden hun studies intussen
ingeruild voor een job in de informele sector. Zo spaarden ze wat centen bij
elkaar voor een terrein en een handvol bakstenen in een achtergestelde wijk van
Lima.
Terugkeer
Na vier
jaar extreme ellende in de metropool waagde moeder Macedonia zich samen met de
jongste kinderen aan een terugkeer naar de heimat. Vader Alberto volgde nadat
hij voldoende geld bijeengespaard had om zaad te kopen. In de Andesvallei was de
rust ogenschijnlijk teruggekeerd na de komst van een militaire basis. Maar de teruggekeerde vluchtelingen
vertrouwden het zaakje niet. Macedonia:
“Een jaar lang sliepen we ‘s nachts in uitgegraven holen langs heuvelruggen of
op planken van gedroogde maïsstengels in bomen”. Tot alle mannen verdwenen waren
uit de naburige dorpjes. Ontvoerd door het leger of geëxecuteerd door het
Lichtend Pad.
De boerderij van Macedonia zou daarna
nooit meer de oude worden. De zorgvuldig opgebouwde veestapel was verdwenen en
de meeste kinderen zwermden uit in Lima of kozen zoals zovele Peruanen voor een
avontuur in het buitenland. En dan sloeg
het noodlot opnieuw toe: een dronken buschauffeur reed met vader Alberto aan
boord in een diepe Andesravijn. Zou God zelfs in Latijns-Amerika niet bestaan?
Pensioen?
Vandaag
probeert Macedonia zo goed en zo kwaad het kan te overleven. Ergens op 2.500
meter hoogte, op drie uur rijden en een flink uur stappen van de bergstad
Ayacucho. Ze teert op een dieet van zelf geteelde bonen, gerst, mais en tarwe.
Door de droogte van dit
voorjaar zal de bejaarde boerin nauwelijks voldoende voedsel hebben om de
komende manden door te komen. Van verkoop
is al lang geen sprake meer. Niet alleen omdat de eigen productie gedaald is,
maar ook omdat de sachsacheros in de streek niet meer rondtrekken.
“De
handelaars vrezen op boerenpatrouilles te stuiten die tien jaar geleden het
Lichtend Pad onder de duim kregen en die de regio nog steeds beschermen tegen
indringers van buitenaf”, weet Macedonia. Het gevolg is wel dat bijvoorbeeld de
prijs van maïs tot een historisch dieptepunt gedaald is. “Niemand in ons
district kan nog producten verkopen zoals wij destijds deden”.
De campesina maakt zich zorgen over de
toekomst. Spaarcenten heeft ze niet, ziekenzorg is in de Andes haast onbestaande
en van een pensioen is nog veel minder sprake. Gelukkig wonen in de nabijheid
twee gezinnen die nu en dan inspringen om een klus te klaren en die de
eenzaamheid draaglijk helpen maken. Een
enkele keer per jaar keert Macedonia voor enkele weken naar Lima terug om haar
kinderen te bezoeken. Maar hoe moet dat verder? De campesina wil nog niet te ver
vooruitdenken: “Ach, kon ik gewoon maar het onrecht vergeten dat mij in mijn
leven werd aangedaan”. Zo gaat dat tegenwoordig in Peru…
Het wetsvoorstel om eenTobin/Spahntaks
in te voeren is op 1 juli in de plenaire vergadering van de Kamer goedgekeurd.
De goedkeuring kwam er door een alternatieve meerderheid. VLD en Vlaams Blok
stemden tegen, MR onthield zich.
Voor het Financieel Actie
Netwerk (FAN) en de Franstalige tegenhanger (Réseau Action contre la
spéculation financière) is de goedkeuring van het wetsvoorstel een
belangrijk en historisch moment. België is het eerste land ter wereld dat, via
een concrete wet, een belasting op internationale financiële munttransacties
mogelijk maakt. Tenminste, als het wetsvoorstel niet door de senaat geëvoceerd
wordt.
De stemming in België werd
met spanning afgewacht zowel in België als in de andere landen van de Euro-zone.
De tekst die voorligt wordt namelijk beschouwd als technisch sterk uitgewerkt en
gemakkelijk aanpasbaar aan de wetgeving in andere Europese landen. Hij is ook
een inspiratiebron voor organisaties en parlementsleden in andere landen die
strijden voor de invoering van een Tobintaks. De aanvaarding van de wet in de
andere landen van de Euro-zone is overigens noodzakelijk vooraleer de Belgische
wet in werking treedt. België zou dus, zoals bij de wetgeving rond
anti-persoonsmijnen, op dit vlak een voortrekkersrol in de Europese Unie
opnemen.
Vijf jaar campagne
De goedkeuring van het
wetsvoorstel in de plenaire vergadering van de Kamer is het resultaat van vijf
jaar campagne voeren van diverse organisaties in samenwerking met de
parlementsleden van de Interparlementaire Tobintakswerkgroep, voorgezeten door
sp.a-fractieleider Dirk Van der Maelen. Als men de Tobin/Spahntaks op
internationaal niveau zou heffen, vormt het een instrument dat bijdraagt tot
meer stabiliteit op de financiële markten en tot een mondiale herverdeling van
de rijkdom in de wereld. De invoering van een Tobintaks leidt ook tot meer
democratische controle over en greep op de financiële markten. Het is het begin
van internationale fiscaliteit en meer mondiale democratie.
Over de verklaring voor dit
succes zei Dirk Van der Maelen deze zomer in Pagina 11: ‘Met hun campagnes
hebben de NGO’s en de vakbonden de druk op de ketel gezet en gehouden. Na intens
overleg zorgden politici ervoor dat deze druk in juiste banen door het parlement
werd geleid. De technische expertise die noodzakelijk was om tot deze wet te
komen en om de argumenten van tegenstanders te weerleggen, kwam voort uit de
nauwe samenwerking tussen politici en NGO’s.’
Nu
verwachten we veel van een Europese campagne die door de goedkeuring van het
Belgische wetsvoorstel een duw in de rug kreeg.
Voor meer informatie: Eric Goeman,
Attac Vlaanderen: 0476 99 07 14
Ann De Jonghe, Broederlijk Delen: 0485 40 85 80
Rudy De Meyer, 11.11.11: 0497 41 81 11
Het Financieel Actie Netwerk, FAN, bestaat
uit: 11.11.11., ACV, ATTAC Vlaanderen, Bond Beter Leefmilieu, Broederlijk Delen,
KWB, Netwerk Vlaanderen, VODO en Oxfam-Wereldwinkels.
In Israëlische gevangenissen
gingen zo'n 4000 Palestijnse politieke gevangenen in hongerstaking tegen de
mensonwaardige situatie waarin ze zich
bevinden. Vrijdag 3 en zaterdag 4 september hield de brede solidariteitsbeweging
met Palestina in België solidariteitsacties. Zaterdag om 17 uur was er een
slotwake op de trappen van de Brusselse Beurs. Enkele tientallen betogers kregen
het gezelschap van de activisten - waaronder Palestijnse studenten - die net een
solidariteitshongerstaking van 24 uur achter de rug hadden. Ze kregen een
welverdiend applaus. Onder een stralende zomerzon ontvouwden de betogers een
reusachtige Palestijnse vlag en deelden ze pamfletten uit aan de voorbijgangers.
Het is al 60 jaar geleden
dat er een einde kwam aan Tweede Wereldoorlog. Al die jaren zijn we gevrijwaard
van de gruwelen van de oorlog, in België althans. Elders in de wereld ging en
gaat het er anders aan toe. Crisissen, gewapende conflicten en etnische
spanningen teisteren de wereldbevolking. We hebben de Koude Oorlog gehad, de
onafhankelijkheidsstrijd van de kolonies, nieuwe bezettingen, de kernwapenloop,
het internationale terrorisme,…
Maar de Verenigde Naties,
mensenrechten- en vredesorganisaties en de derdewereldbeweging zagen in dezelfde
periode het daglicht. Antirakettenbetogingen, vrouwenmarsen en
solidariteitsacties ventileerden het ongenoegen van de wereldbevolking tegen de
gang van zaken. Nieuwe uitdagingen en conflicten dienen zich reeds aan: de
strijd om water, ecologische degradatie, neo-liberale globalisering.
Wat?
Redenen genoeg om, naar
aanleiding van de herdenking van de bevrijding van België, een kritische
terugblik te werpen op 60 jaar recente wereldgeschiedenis. Curieus nam het
initiatief om samen met FOS, Pax Christi Vlaanderen en Jeugd & Vrede dit project
in het leven te roepen. De vier partners brachten hun expertise samen en werkten
deze reizende overzichtstentoonstelling met catalogus als naslagwerk uit. Voor
leraren is er een educatief pakket.
De teksten werden door
verschillende experts geschreven. Rik Coolsaet (UG) en Bart Kerremans (KUL)
stonden borg voor de wetenschappelijke kwaliteit. Alles werd tenslotte tot één
mooi geheel herwerkt en toegankelijk gemaakt voor het grote publiek door
jeugdauteur Karel Verleyen.
Voor wie?
Voor iedereen vanaf veertien
jaar.
De film:
Tijdens de periodes
hieronder kan je naar de tentoonstelling gaan kijken in de bioscoopcomplexen van
de Kinepolisgroup. Er wordt dan ook tijdens de weekdagen de film ‘No Man’s
Land’ van Danic Tanovic getoond.
Winnaar van de Oscar voor de
Beste Buitenlandse Film. Nederlands ondertiteld, regie Danis Tanovic,
Frankrijk, België, Bosnië en Herzegovina, 98 min.
Data en plaatsen:
18/10 tot 29/10: Kinepolis Hasselt
08/11 tot 12/11: Brussel
15/11 tot 19/11: Kortrijk
22/11 tot 03/12: Leuven
10/01 tot 21/01: Gent
24/01 tot 04/02: Antwerpen
Technisch:
28 verlichte panelen 2m
breed - interactieve elementen - geschikt voor grote expositieruimtes
Toegangsprijs: 6 EUR
(begeleiders gratis) – werkkaarten en een uitgebreide vierkleurencatalogus van
36 pagina’s met de beknopte inhoud van de tentoonstelling voor elke jongere.
Voor de begeleiders is er een pedagogisch dossier. Een volledige pedagogische
brochure met werkbladen voor de jongeren is apart te koop voor 7,50 euro.
Pinochet
(88) greep in 1973 met een bloedige staatsgreep de macht in Chili en bleef
dictator tot 1990. Meer dan 3000 mensen verdwenen onder zijn bewind.
De generaal
werd nog steeds beschermd door de speciale immuniteit die het parlement hem
verleende als ex-president. Hij voerde bovendien telkens opnieuw aan dat zijn
gezondheidstoestand te slecht is om terecht te staan.
Met een
nipte meerderheid van negen stemmen tegen acht, besliste het Chileense
Hooggerechtshof nu om de onschendbaarheid op te heffen van de ex-dictator. De
weg ligt nu open om Pinochet te berechten voor zijn aandeel in het beruchte
Plan Condor, dat in de jaren 1970-1980 met de medewerking van de geheime
politie, duizenden mensen deed verdwijnen. Plan Condor was een
samenwerkingsakkoord tussen Zuid-Amerikaanse dictaturen om tegenstanders van hun
regime op te sporen en uit te schakelen. Na een eerder onderzoek over de
betrokkenheid van Pinochet bij de zogenaamde Caravaan van de Dood, werd verdere
berechting in 2001 onmogelijk gemaakt, omdat Pinochet tekenen zou
vertoond hebben van dementie.
De
voormalige dictator zei na zijn eerste ondervraging in september van niets te
weten.
De wereld van internationale
solidariteit: voor vele Vlamingen blijft het een ondoorzichtig woud van
moeilijke begrippen en vele organisaties. En dat ondanks een Noord-Zuidbeweging
die sterk vertegenwoordigd is in het Vlaamse verenigingsleven. Wie heeft er nog
het overzicht van deze sector? Met de nieuwe portaalsite van de
Noord-Zuidbeweging wordt de surfende Vlaming op zijn wenken bediend. Op zoek
naar informatie over ontwikkelingssamenwerking? Zoek niet verder: stel gewoon je
browser in op www.11.be
en je bent vertrokken!
De oude
11.11.11-website was passé. Hij barstte uit zijn voegen, oogde oubollig en
toonde te weinig waar de brede Noord-Zuidwerking voor stond. En dus werd
besloten tot een facelift. Maar het werd uiteindelijk veel méér dan een
cosmetische ingreep. De leden van de 11.11.11-koepel kozen voor een
geïntegreerde webstrategie en vertaalden dit concreet in een portaalsite voor de
hele Vlaamse Noord-Zuidbeweging.
Hierbij stelden zij enkele belangrijke principes voorop. Vooreerst moest het een
echt portaal worden, dat surfend Vlaanderen toegang verschaft tot de Vlaamse
Noord-Zuidbeweging. Of u nu op zoek bent naar werk in de sector, naar een
organisatie die u financieel wilt steunen, naar een overzicht van verenigingen
die zich inzetten voor het Zuiden, of u wilt gewoon weten wat die organisaties
uitrichten en te vertellen hebben ... vanaf nu is daar één centraal adres voor:
www.11.be.
Momenteel hebben zich 45 lidorganisaties van 11.11.11 als actieve partner bij
het portaal gemeld. FOS is daar natuurlijk bij. Daarnaast vindt u op de website
ook nog koppelingen naar tientallen andere Noord-Zuidorganisaties, steun- en
solidariteitsgroepen, enz.
Het portaal kenmerkt zich verder door een vernuftig systeem van linkbeheer
waarbij elke webpagina kan gekoppeld worden aan bepaalde categorieën, thema's,
landen, downloads, links, enz. Een artikel over de oorlog in Oost-Congo
verschijnt bij de organisatie die het artikel heeft aangemaakt, maar het wordt
ook zichtbaar als je in het snelmenu kiest voor het land "Congo" of het thema
"Vrede, conflict en veiligheid."
Met de campagne 'Hoezo
Gelijke Kansen?' wil Initiatief de mensen in Vlaanderen sensibiliseren rond de
ongelijkheid van kansen die o.m. allochtonen op een aantal terreinen in onze
samenleving ondervinden. Veel te veel mensen voelen zich bedreigd, onzeker,
gepasseerd… En terwijl men overspoeld wordt met allerlei goedmenende campagnes,
ontbreekt te vaak de gelegenheid om er eens goed over te kunnen ''klappen'.
'Hoezo, gelijke kansen' wil die kans wel bieden. Clubs, comités, verenigingen
enz. kunnen een beroep doen op een gespreksleider om te discussiëren over
gelijke kansen in onderwijs, tewerkstelling, asiel en migratie, politieke en
burgerlijke rechten. Om in de sfeer te komen wordt er een uitdagende video
getoond, waarna op basis van een aantal probleemsituaties, telkens gepresenteerd
met mogelijke, maar zeker niet perfecte oplossingen, het gesprek kan losbranden.
Niks is beter dan een praktijkvoorbeeld, en daarom organiseerde Initiatief op
vijf plaatsen in Vlaanderen (Antwerpen, Brussel, Aalst, Gent, Sint-Niklaas) een
lanceerdebat. Een panel
prominente of interessante figuren krijgt de video te zien, en mag zich daarna
het hoofd breken over enkele probleemsituaties. Alles net hetzelfde als tijdens
een gelijke-kansen-gesprek, met dat verschil dat er nu een publiek is dat
meeluistert. Terwijl in een 'echt' gelijke-kansen-gesprek' elke aanwezige
gestimuleerd wordt om mee te praten.
Wilt u een gelijke-kansen-gesprek organiseren, dan kan u een gespreksbegeleider
boeken op tel.: 02/ 502 00 50 (vragen naar Linh), hebt u nog wat inhoudelijke
vragen, bel dan naar 03/281 15 05 (VAKA/Hand in Hand) of wenst u op een of
andere manier een handje toe te steken, bel dan naar de algemene coördinatie 02/
502 38 80 (vragen naar Bernard)
We willen beklemtonen dat de campagne 'hoezo,
gelijke kansen' enkel maar kan slagen als zoveel mogelijk
organisaties er mee hun schouders onder zetten. En we denken dat u zeker
gevoelig bent voor het idee de mensen zelf eens te laten vertellen hoe zij een
discriminatievrije samenleving zien. Weg met het vermanende vingertje, we
prikkelen zoveel mogelijk mensen zelf eens na te denken en te praten over het
bestaan van discriminatie en wat er aan te doen, we stimuleren de mensen af te
stappen van uitsluitingsdenken, en weer te opteren voor solidariteit.
(Kader:)
Initiatief is De Gelijke
Kansen Gesprekken is een project van
Initiatief , een anti-racistisch samenwerkingsverband van
11.11.11 Koepel van de Vlaamse Noord-Zuidbeweging, ABVV, ACV, ACW, Brussels
Gekleurd, Charta 91, Chirojeugd Vlaanderen, Forum van Organisaties van
Etnisch-Culturele Minderheden, Kerkwerk Multicultureel Samenleven voor Netwerk
Caritas Solidariteit, Objectief, SoCius, Vaka/Hand in Hand en het Vlaams
Minderhedencentrum.
Secretariaat Initiatief:
Vlaams Minderhedencentrum, Vooruitgangstraat 323, 1030 Brussel, tel 02/205 00
50, fax 02/205 00 60, mailen naar info@gelijkekansengesprekken.be
Stuur uw wensen de
wereld rond, met de groetjes van FOS.
Ze zijn er weer,
de wenskaarten van FOS: een nieuwe reeks van vier prachtige beelden voor een
schitterend eindejaar. Vrolijk, kleurrijk, werelds. Een teken van solidariteit.
Ideaal toch, om uw allerbeste wensen over te brengen?
Stuur een kaartje van FOS. Zo kan u tegelijk
uw bekommernis om de wereld uiten én aan professionele relaties, kennissen en
familie prettige feestdagen wensen. Een prima idee voor uw eindejaarswensen, én
een steuntje in de rug voor onze partners in het Zuiden.
Een pakje met vier wenskaarten (+ omslagen) kost 3 euro (excl.
verzendingskosten). Ook grote bestellingen zijn welkom, voor je dienst of je
afdeling. Vanaf tien pakjes betaal je 2,75 euro (excl. verzendingskosten).
Bestellen
kan bij FOS. Schrijf een briefje of bel ons even. FOS - Socialistische
Solidariteit, t.a.v. Jean-Marie, Grasmarkt 105/46, 1000 Brussel.
Tel. 02/552 03 03, fax 02/552 02 96, e-mail: jean-marie.peere@fos-socsol.be
Vanuit onze gloednieuwe kantoren op de Brusselse Grasmarkt
startten we op 1 januari 2003 het nieuwe werkjaar. De doelstelling bleef
hetzelfde: we willen met onze acties en activiteiten in het Zuiden en het
Noorden een steentje bijdragen om die grote bevolkingsgroepen die in armoede
leven en van rechten verstoken blijven toegang te geven tot politieke, sociale
en economische middelen. Maar alles kreeg een fris kleedje in een nieuw
vijfjarenprogramma. Daar hebben we hard aan gewerkt.
Het algemeen beraad
Begin 2003 kwamen we bijeen voor het zevende algemeen beraad,
in De Barkentijn in Nieuwpoort. Elke twee jaar beraadt de personeelsploeg uit
Brussel zich samen met onze medewerkers in de buitenlandse kantoren en enkele
bestuursleden over de verdere werking. Samen met experten verdiepen we ons een
week lang in een aantal werkthema’s. Dat is immers nodig om een gezond beleid te
voeren.
Belangrijke agendapunten waren deze keer onder meer: in welke
landen blijven of gaan we werken?, hoe krijgen we een duurzame partnerwerking?,
de gezondheidsproblematiek in ontwikkelingslanden, respect voor andere culturen
en Noord-Zuidlinken.
Zuidwerking
FOS bleef in 2003 actief in
Afrika (Zuid-Afrika, Zimbabwe, Namibia, Angola en Mozambique), in
Latijns-Amerika (Cuba, Nicaragua, Honduras, El Salvador, Bolivia, Peru en Chili)
en in Azië (Palestina en Cambodja). Ook voor de Zuidwerking was 2003 het eerste
jaar van ons nieuw vijfjaren-programma, waarin we ons nog verder toespitsen op
onze drie sectoren : landbouw, arbeid en gezondheid. Hierbij legden we vooral de
klemtoon op de zoektocht naar nieuwe partners en de uitbouw van nieuwe projecten
in de sectoren arbeid en gezondheid in enkele landen. Daarom hebben we het
overleg en de samenwerking versterkt met de Socialistische Mutualiteiten (vooral
in Midden-Amerika) en met de Internationale werking van het ABVV, die vanaf 2003
ook vakbonden in het Zuiden steunen.
In het kader van de
Noord-Zuidlink met onze socialistische achterban in Vlaanderen hebben we ons
speciaal toegelegd op de maquila-sector in Midden-Amerika. FOS heeft de steun
aan de Cubaanse partners sterk opgevoerd.
Als voorzitter van het
Actieplatform Palestina besteedde FOS ook veel aandacht aan dit bewogen land.
Wegens de toename van de politieke repressie in
Zimbabwe verhuisde ons kantoor naar Zuid-Afrika, maar we blijven de partners in
Zimbabwe steunen. Na ons vertrek uit Vietnam openden we een nieuw kantoor in
Cambodja.
Meer samenwerking met de socialistische
beweging
Met ons nieuwe vijfjarenprogramma kozen we radicaal voor een
nauwere samenwerking moet de socialistische beweging in Vlaanderen. Het
programma sluit aan bij de leefwereld van de leden van die beweging en houdt
rekening met hun visie op internationale solidariteit. We hopen zo om maximaal
gebruik te kunnen maken van de kennis die er bij de socialistische beweging hier
aanwezig is. En we willen onze sensibiliseringsacties en beleidsbeïnvloeding in
Vlaanderen versterken. De druk van de mensen uit het Noorden is belangrijk om de
scheve machtsverhoudingen op wereldvlak aan te pakken.
Onze educatieve dienst is overgestapt van een aanbod voor de
socialistische beweging tot een doorgedreven samenwerking. Acties en
activiteiten worden samen met de medewerkers van de lidorganisaties uitgedacht,
voorbereid en uitgevoerd. Dit zijn de eerste stappen om tot een structurele
integratie van internationale solidariteit in de werkingen van die organisaties
te komen.
De maquilavorming
Dit is
een mooi voorbeeld van zo’n geslaagde samenwerking. In de week van 20 tot 24
oktober organiseerde FOS samen met ABVV-Scheldeland, ABVV Vlaams-Brabant en ABVV
West-Vlaanderen de vormingsweek ‘Maquila’s heden en verleden. Toekomst?’. Een
samenwerking tussen een NGO en vakbonden uit Noord en Zuid, met de steun van
ABVV-federaal en de Schone Kleren Campagne.
Voor
deze gelegenheid ontvingen we bezoek uit Centraal-Amerika: Miguel Ángel Ruiz
Estrada (voorzitter van de Interregionale Maquila-coördinatie van
Centraal-Amerika, Mexico en de Caraïben), Roxana Angélica Alvarado Carpio
(afgevaardigde van de Salvadoraanse vakbondsfederatie FEASIES) en Miriam Reyes
Escobar (vakbondsafgevaardigde van de confederatie CUTH). Samen met 30
ABVV-collega’s verdiepten zij zich in de gemeenschappelijke
vakbondsproblematiek, wisselden zij ervaringen uit en formuleerden zij
voorstellen rond internationale vakbondssolidariteit.
Deze uitwisseling was uniek in zijn soort. De hoofdrolspelers
tijdens deze week waren immers militanten uit Noord en Zuid. Zij vertrokken
vanuit hun persoonlijke ervaringen, legden elkaar hun vakbondswerking uit en
leerden mekaars arbeidsrealiteit kennen.
Resultaat? Enthousiaste militanten uit Noord en Zuid
lanceerden een hele hoop concrete ideeën die konden rekenen op het luisterend
oor van gewestelijke secretarissen en de voorzitter van de ‘maquilacoördinadora’.
De basis voor een nauwe en langdurige samenwerking tussen FOS, ABVV en
maquilavakbonden werd gelegd.
Het Actieplatform Palestina
De
Israëlische bezetting van Palestina en het geweld in het Midden-Oosten is
verschrikkelijk voor de lokale bevolking. Dat verdient aandacht van de lokale
gemeenschap. In Vlaanderen sensibiliseert het APP. Met een tentoonstelling, een
informatiemap en een aantal sprekers trekt het platform naar scholen en groepen.
Af en toe ontvangt het APP ook Palestijnen die hier hun verhaal komen vertellen.
En het APP stuurt vrijwilligers voor observatiemissies naar Palestina en Israël.
Het APP verwierf ondertussen al heel wat bekendheid met zijn lobbywerk en de
vele straatacties.
FOS is een actief lid van het actieplatform. Het secretariaat
van APP is bij FOS gevestigd. Onze algemeen secretaris is voorzitter van het
platform.
Wil je een uitgebreider FOS-jaarverslag 2003 (200 pagina’s)?
Geef ons even een seintje!
191
landen ondertekenden een akkoord om tegen 2015 de
armoede in de wereld te halveren.
Voer samen met de Vlaamse Noord-Zuidbeweging actie
om de politici aan hun belofte te herinneren én de
lat hoger te leggen.
Armoede moet de wereld uit!
