Inhoudstafel :
Beste lezer,
In tijden van crisis beseffen we des te meer hoe belangrijk het is om over een
fatsoenlijk inkomen te beschikken. En hoe belangrijk vakbonden zijn om daarvoor
te blijven ijveren. Maar vakbondswerk is geen dankbare taak. Je moet het niet
doen om jezelf populair te maken. Integendeel, je nek uitsteken, kan je de kop
kosten. In sommige landen is dat zelfs letterlijk te nemen. Jaarlijks worden
honderden vakbondsmensen vermoord. Enkel en alleen omdat ze hun stem verheffen
wanneer ze ondervinden dat mensen als gereedschap behandeld en gedumpt worden.
Toch blijven vele honderdduizenden mensen, ondanks intimidaties en
(doods)bedreigingen aan hun adres en dat van hun families, zich verenigen. Want
dat niet doen, zou voor hen betekenen dat ze het onrecht dat ze dagelijks zien
en meemaken, aanvaarden. Voor mensen zoals Wendy Pekeur van onze Zuid-Afrikaanse
partner Sikhula Sonke, is dát pas een ondraaglijke gedachte. Ik hoop dat zij en
deze fosfor je kunnen inspireren om samen in actie te komen, want werknemers
zijn geen gereedschap!
Annuschka Vandewalle
Algemeen Secretaris fos-socialistische solidariteit
FOSFOR: inhoudstabel
“Onze werknemers hebben genoeg problemen, waarom zouden we ons moeten bezig
houden met deze campagne?”
Noord:
Ja, het is juist: wij hebben hier allemaal problemen, maar we kunnen het
niet tegenhouden, de bazen doen hun zin. Het probleem ligt niet bij de
lagelonenlanden, maar bij de bazen, die vinden dat wij hier te duur worden en
daarom wegtrekken. Als je geen campagne voert of ondersteuning geeft, ga je onze
tewerkstelling hier er ook niet op verbeteren. Dus daarom vind ik het
noodzakelijk dat we de campagne ondersteunen. Zo kunnen we meer problemen ginder
voorkomen, en zorgen voor onze eigen toekomst.
Martine Charlier, Oost-Vlaamse ABVV-militant
Zuid:
Internationale campagnes en internationale solidariteit zijn enorm
belangrijk voor de arbeiders op de boerderijen hier. De strijd van arbeiders in
het Zuiden gaat over veel meer dan alleen problemen op de werkvloer. Arbeiders
worden hier, net zoals elders, geraakt door ongelijke handel, neoliberaal beleid
en globalisering. De beslissingnemers bevinden zich veelal in het Noorden en om
op hen druk uit te oefenen en om campagne te voeren, is fos
essentieel. Om Waardig Werk voor alle arbeiders te bereiken, inclusief
landarbeid(st)ers, moeten we campagne voeren op internationaal niveau.
Sara Claasen, landarbeidster en voorzitter van Sikhula Sonke
Zet de discussie verder op de fos-pagina op
www.facebook.com
FOSFOR: inhoudstabel
Wist je dat meer dan de helft van alle werknemers ter wereld
zich niet kan of mag verenigen in vakbonden? En dat jaarlijks honderden mensen
vermoord worden wegens hun vakbondsactiviteiten?
Vrijheid van vereniging, het recht op collectieve
onderhandelingen en het recht op staking, kortweg de ‘syndicale rechten’, zijn
nochtans fundamentele rechten! Zolang deze rechten niet overal worden nageleefd,
kunnen werknemers ook niet opkomen voor een leefbaar loon of andere
arbeidsrechten. Dit moet stoppen! Werknemers moeten de vrijheid hebben zich te
verenigen, overal ter wereld. fos, Wereldsolidariteit en 11.11.11 voeren samen
met ACV, ABVV en ACLVB actie, want werknemers zijn geen gereedschap!
“Wij groeien samen”
Dat de vrijheid om zich te verenigen een eerste stap is naar waardig werk,
blijkt uit het verhaal van Sikhula Sonke (SiSo), de Zuid-Afrikaanse partner die
fos in deze campagne centraal stelt. De naam van deze jonge vakbond, opgericht
in 2004, betekent ‘wij groeien samen’ – en dat doen ze ook. SiSo verenigt
landarbeid(st)ers die werken, en vaak ook wonen, op de talloze wijngaarden en
fruitplantages rond Kaapstad. De 4000 leden, waarvan iets meer dan de helft
vrouwen, zijn verspreid over 162 boerderijen. Slechts 5% van de bijna 200.000
landarbeid(st)ers in de West-Kaap provincie is bij een vakbond aangesloten, en
dat is geen toeval. De vrijheid om zich te verenigen ligt er zwaar onder vuur.
Verraad
Als een landarbeid(st)er naar de vaste dokter wil waar de eigenaar van de
boerderij mee samenwerkt, dan heeft hij of zij een brief van de eigenaar nodig –
een overblijfsel uit het apartheidstijdperk. Landarbeid(st)ers die bij de
vakbond zijn, krijgen te horen “dat ze die brief maar aan hun
vakbondsvertegenwoordiger moeten vragen”. Want wanneer landarbeid(st)ers zich
verenigen, zien de eigenaars dit als verraad. Ze zorgen niet meer voor transport
naar het dorp of naar de dokter, of doen dit enkel nog tegen betaling. Ze
beloven loonsverhogingen op voorwaarde dat de arbeiders uit de vakbond stappen.
“Zo was er onlangs nog een boerderij waar landarbeiders een loonsopslag beloofd
werd op voorwaarde dat ze zich zouden terugtrekken uit de vakbond. De
vakbondsvertegenwoordigster weigerde de loonsverhoging. Degenen die wel op het
aanbod ingingen, kwamen terug toen het om loze beloften bleek te gaan,” zegt
Wendy Pekeur, Algemeen Secretaris van Sikhula Sonke. Maar soms halen de
eigenaars hun slag thuis, want de minimumlonen liggen veel te laag. Een brood
kost dan wel ‘maar’ € 0.64, en een liter melk €0.56. Maar het minimumloon
bedraagt slechts € 86,6 per maand. En veel eigenaars zien dat minimum tegelijk
ook als het maximum.
Medelijden
Bovendien kan je dat loon enkel verdienen in het seizoen van de sinaasappels,
appels, druiven enz. Want meer en meer wordt vast werk vervangen door tijdelijk
werk. Landarbeidster Gertruida Baartman, 35 jaar, is amper vier tot zes maanden
per jaar aan de slag. “In deze maanden verdien ik 1090 rand (€ 86,8). In de
maanden dat er geen werk is, leven we met z’n allen van het pensioen van mijn
ouders. Hun pensioen is samengeteld ongeveer 1600 rand (€ 127,75). Hiermee
moeten we met acht personen zien te overleven: mijn ouders, ik met mijn drie
kinderen en de twee kinderen van mijn zus. We leven van brood en boter. Meer
kunnen we niet betalen. Het brood in de winkel op de boerderij kost bovendien
twee keer zoveel als in de winkel in de stad. Vervoer naar de stad, meer dan 30
km ver, kost meer dan twee daglonen. Hoe kan ik ooit in waardigheid leven, als
ik als volwassene afhankelijk ben van anderen?”
In 2007 startte SiSo een campagne voor leefbare lonen onder de slogan:
‘Landarbeiders voeden de natie, waarom lijden onze kinderen dan honger?’. Een
van de deelnemende landarbeidsters, kreeg van haar baas te horen dat ze zich
beter gedeisd zou houden. Hij duldde haar immers alleen maar op de boerderij
omdat hij medelijden had met haar familie. Deze bevoogdende houding typeert de
arbeidsrelaties op de boerderijen. De meester-slaaf-verhouding uit het
(pre-)apartheidstijdperk, zindert nog elke dag na. Voor 1994 hadden de (vooral)
blanke boeren de gronden in bezit en verpachtten ze stukken land aan zwarte
arbeiders. De arbeiders konden die gronden voor zichzelf verbouwen en bewonen.
In ruil daarvoor bewerkten ze - onder een vast contract - ook de gronden van de
blanke boer. Die heerste als een patriarch over zijn landgoed en bepaalde zelf
hoe hij zijn arbeiders behandelde – een mentaliteit die slechts met mondjesmaat
verandert.
Uit huis gezet
Met het opheffen van de apartheid verviel ook de economische blokkade tegen het
land. Het door de staat gereguleerde handels- en productiesysteem verdween.
Multinationals en grote distributieketens deden hun intrede. De druk om tegen de
laagste productiekosten te werken nam toe. Boeren namen meer land zelf in
gebruik. Sinds 1994 zijn ongeveer één miljoen mensen door de boeren uit hun
huizen gezet. Slechts 1% van deze uitzettingen gebeurde via de verplichte
rechterlijke tussenkomst.
Heel wat boeren zegden de overeenkomsten met de arbeiders op. 60% van de
arbeiders heeft nu een tijdelijk contract, niet met de boer maar met een
‘koppelbaas’, een tussenpersoon die in een schemerzone werkt. “De koppelbazen
zien de landarbeiders als gereedschap, niet als mens. Ze krijgen wel het werk,
maar niet de rechten. Wie zijn mening uit, krijgt de rekening gepresenteerd. Als
je vaardigheid nodig is, word je gebruikt. Zoals een stofzuiger die je gebruikt
en dan weer opbergt. Zonder waardigheid,” aldus Wendy.
Tal van andere arbeidsrechten worden brutaal geschonden: landarbeiders krijgen
het minimumloon niet, ze krijgen geen beschermingskledij, … Veel landarbeidsters
zijn niet op de hoogte van hun rechten omdat ze niet kunnen lezen of schrijven.
Vakbond onder vuur
Vakbondsvertegenwoordigers hebben het extra hard te verduren. Ze zijn de eersten
die ontslagen worden bij een herstructurering. Daartegen is geen wettelijke
bescherming. Sikhula Sonke vecht deze ontslagen aan bij de verzoeningscommissie
en de arbeidsrechtbank. Dat kan soms drie jaar duren, maar de onrechtmatig
ontslagen mensen worden wel weer aangesteld én krijgen een vergoeding voor het
achterstallige loon. Sinds de oprichting in 2004 is de vakbond erin geslaagd 106
onrechtmatig ontslagen landarbeidsters opnieuw in dienst te krijgen. “Veel
mensen zijn bang, zeker om leiding te nemen. Maar de vrouwen zijn heel moedig,”
zegt Wendy Pekeur.
De talrijke successen van SiSo vallen op. In september 2008 werd de
‘Zuid-Afrikaanse Landarbeidersvakbond (South-African Farm Workers Union of SAFWU)
opgericht. Naar eigen zeggen worden ze niet door de eigenaars gesteund, maar er
zijn bronnen die aantonen dat boerenvereniging AGRI dat wel degelijk doet. In
elk geval lijkt het erop dat de eigenaars hen gemakkelijker toelaten tot de
boerderijen. Ze gingen al leden werven bij verschillende boerderijen waar SiSo
een vakbondsvertegenwoordiging heeft, terwijl er nog zoveel bedrijven zijn waar
de landarbeiders niet georganiseerd zijn. Door leden af te snoepen bij SiSo,
zaaien ze verdeeldheid. Een zoveelste grote uitdaging voor het nog jonge SiSo.
Maar daarin staan ze niet alleen. Overal ter wereld worden werknemers die zich
verenigen, gedwarsboomd.
Werknemers aller landen
In 2007 zijn er volgens het Internationaal Vakverbond naar schatting
wereldwijd 8627 vakbondsmensen ontslagen omdat ze opkwamen voor betere
werkomstandigheden, meer dan 5463 werden gearresteerd en 91 vakbondsmensen
werden vermoord. Internationale solidariteit is broodnodig om hier een eind aan
te maken. Daarom sluit onze Belgische campagne aan bij de wereldwijde campagne
‘Decent Work, Decent Life’, die het thema waardig werk hoger op de agenda van
internationale instellingen en beleidsmakers moet zetten. En daar kan ook jij je
bij aansluiten: mogelijkheden te over om de handen uit de mouwen te steken… want
werknemers zijn geen gereedschap!
auteurs: Sissi Vlamynck en Isabel Wagemans, medewerksters Noorddienst
|
Doe mee!
-
Onderteken de actiekaart op
www.waardigwerk.be
-
Organiseer een schafttijd in je bedrijf, school,
gemeente, vereniging, ...
-
Draag de pin én toon dat je ze draagt: bezorg ons de
foto’s!
-
Steek de handen uit de mouwen op een van de
activiteiten waar fos campagne voert
-
Zet als vakbondsvertegenwoordig(st)er ‘waardig werk’
op de agenda van de interprofessionele akkoorden van jouw bedrijf >
vraag de folder aan
Alle info en materiaal vind je via
www.fos-socsol.be of 02/552 03 14! |
FOSFOR: inhoudstabel
Wendy Pekeur is 33 jaar, moeder van twee, en staat aan het
hoofd van Sikhula Sonke, de jonge Zuid-Afrikaanse vakbond van landarbeidsters
die fos centraal stelt in deze campagne.
Waar komt jouw engagement vandaan?
Dat komt voort uit de situaties die ik rond me zag, toen ik op mijn 20e als
seizoensarbeidster bij een fruitbedrijf ging werken, en later, toen ik bij een
vleesbedrijf aan de slag ging. Daar heb ik vier jaar gewerkt en als enige
vrouwelijke vakbondsvertegenwoordiger was ik niet geliefd bij het management. Ze
wilden me omkopen door me een job als junior manager aan te bieden, maar ik
weigerde. Tot op het toilet werd ik door de manager gevolgd om te controleren of
ik niet met het personeel sprak. De bazen begonnen ook de andere arbeiders te
pesten. Ik wilde deel zijn van de oplossing, niet van nog meer problemen, en
daarom ben ik er uiteindelijk weggegaan. Niet lang daarna stond ik mee aan de
wieg van Sikhula Sonke.
Wat hebben jullie tot nu toe zoal kunnen realiseren?
We hebben 60 keer kunnen voorkomen dat mensen uit hun huis gezet werden, wat
neerkomt op 500 families die nog steeds in hun huis wonen. Ontzettend
belangrijk, want een uitzetting is het ergste wat een gezin kan overkomen. Er
zijn ook 3 uitzettingen die we helaas niet konden vermijden. Er zijn de 106
mensen die we hun werk terug hebben bezorgd, nadat ze onrechtmatig ontslagen
waren. Dat betekent niet alleen dat ze hun inkomen houden, maar ook dat ze in
hun huis kunnen blijven wonen.
Waarom doen de eigenaars er alles aan om mensen te ontslaan en uit hun huis
te zetten?
Zo kunnen ze hen goedkoper weer aanwerven via een koppelbaas. Ze betalen de
koppelbaas en zijn verder niet verantwoordelijk voor wat die aan de arbeiders
betaalt, noch voor vervoer of huisvesting. Bovendien kunnen ze de vrijgekomen
huizen opwaarderen tot studenten- of toeristenverblijven. Nochtans kunnen mensen
die langer dan 10 jaar op een boerderij werken, niet worden uitgezet. Maar heel
wat mensen weten dat niet. Er zijn ook eigenaars die niet geloven dat vrouwen
eveneens dit recht hebben!
Hoe gaat zo’n uitzetting in zijn werk?
Wel, neem nu de familie Abdul. De vader kreeg twee jaar geleden zijn ontslag
omdat hij ‘te politiek’ was, ook al is hij nooit bij een vakbond geweest. Hij
ging als seizoensarbeider aan de slag op andere boerderijen. Nu is hij onlangs
uit zijn huis gezet, samen met zijn vrouw en vijf kinderen. Toen ze om tien uur
’s avonds de boerderij weer op wilden om naar hun huis te gaan, bleek die
afgesloten. Al hun spullen stonden langs de kant van de weg in de regen, de
kleren vol modder. Ze zijn allemaal bij zijn moeder ingetrokken. We hebben de
zaak aangeklaagd, maar verloren. De sociale dienst heeft onlangs drie van de
kinderen weggehaald. Omwille van die waterval van problemen, is het belangrijk
om uitzettingen te voorkomen. Dat doen we met rechtszaken, maar als het moet ook
met acties. Begin 2008 werden twee zussen die op een boerderij geboren waren,
uit hun huis gezet na de dood van hun ouders. We hebben toen een mensenketting
rond hun huis gevormd. En ze wonen er nu nog.
Hoe zie je de toekomst?
Ik denk niet dat alle problemen opgelost zullen zijn tegen dat ik op
pensioen ga, maar er zal wel veel verbeterd zijn! Ik wil onze mensen aanmoedigen
om in zichzelf te geloven en trots te zijn op zichzelf. Die trots haal je niet
uit wat je op tafel kan zetten voor je kinderen. Maar dat kan wel een aanleiding
zijn om voor verandering te zorgen.
auteurs:Sissi Vlamynck en Isabel Wagemans
FOSFOR: inhoudstabel
1. Handje toesteken?
Wil je de campagne en de
eisen mee bekendmaken? Bestel gratis placemats, massafolders, pins, stickers en
affiches via campagne@fos-socsol.be of via 02/552 03 14, zolang de voorraad
strekt. Zeer handig tijdens een schafttijd!
Zin om met ons op campagnepad te gaan? We hebben een campagnestand op tal van
evenementen en activiteiten van de socialistische beweging en daarvoor kunnen we
steeds helpende handen gebruiken: opstellen en inkleden van de stand,
bemannen/vrouwen van de stand, mensen informeren, en hen warm maken om de
actiekaart te ondertekenen. Ga snel naar www.fos-socsol.be of naar p. 11 voor
een overzicht van data en locaties!
2. Schafttijd !
Tussen 1 en 21 mei willen we in zoveel mogelijk bedrijven schaften. En
daarbuiten. Overal waar mensen samen aan tafel zitten, kan geschaft worden. Met
het campagnemateriaal tover je in een wip elk ‘eetmoment’ om tot een schafttijd.
Iedereen die aan tafel aanschuift, maakt kennis met de actie. Wie overtuigd is
dat waardig werk een basisrecht is voor iedereen, kan dat tonen door de pin te
dragen of de sticker te kleven.
Hoe begin je eraan?
Waar zitten mensen samen rond de tafel? Organiseer in mei een schafttijd in je
bedrijf of erbuiten. Bestel placemats, massafolders, pins, en ander
actiemateriaal via campagne@fos-socsol.be of via 02/552 03 14. Geef vooraf
ruime ruchtbaarheid aan je actie. Via je vereniging of bedrijf, of via de
(lokale) pers. Kleed de tafels aan met de placemats, massafolders en pins. Het
actiemateriaal spreekt voor zich. De discussie volgt vanzelf!
3. Onderteken de actiekaart!
Wil jij ook dat werkgevers de vrijheid van vereniging respecteren? Onderteken
dan deze actiekaart en stuur ze naar ons! We bezorgen alle kaarten aan de
werkgeversorganisaties.
4. Draag de pin of sticker … en bezorg ons
de foto’s!
Plak die sticker en
speld die pin op: zo laat je iedereen zien dat je geen gereedschap bent en dat
je achter de campagne staat! Dat kan niet enkel in het ‘echt’ maar ook
‘virtueel’: stuur ons je foto’s en we plaatsen ze in de fotogalerij van onze
website. De origineelste foto wordt bekroond, net als de foto met het meeste
aantal pin-dragers. Deelnemen kan tot 30 april!
bestel meer pins via
campagne@fos-socsol.be of via 02/552 03 14
5. Dag van de Internationale Solidariteit
ABVV West-Vlaanderen
stelt zijn ‘Dag van de Internationale Solidariteit’ dit jaar helemaal in het
teken van de campagne. Om 12u begint het feest met een ‘schafttijd’ in de vorm
van een barbecue. Vanaf 13u zijn er heel wat leuke activiteiten zoals
uitstapjes, een standenmarkt en tal van workshops. ’s Avonds kan je plaatsnemen
aan de dis en volgt er een swingend muziekoptreden. Plaats van het gebeuren is
het Hiepso in Kortrijk. Inschrijven kan via de website van ABVV West-Vlaanderen.
Ook enkele fos-partners uit Midden-Amerika zullen van de partij zijn! Uit
Nicaragua komen enkele vertegenwoordigers van vakbondskoepel FNT en uit Cuba een
vakbondsman van de sector van lichte industrie en textiel (SNTIL). Zij blijven
ook de week erop voor een driedaagse vorming met vakbondsmilitanten van ABVV
West-Vlaanderen. Op vrijdag 15 mei om 20u kan je een debat bijwonen met onze
Nicaraguaanse gasten over hun land, hun vakbondswerk en de uitdagingen voor
waardig werk.
FOSFOR: inhoudstabel
reactie van de Palestijnse fos-partners
De Israëlische verkiezingen van 10 februari zijn gewonnen door het rechtse
blok. Dat belooft weinig goeds voor de vredesonderhandelingen, vrezen onze
Palestijnse partners.
Tzipi Livni van de Kadimapartij haalde één zetel meer dan haar
rivaal Benjamin Netanyahu van Likoed en dus is haar partij met 28 zetels de
grootste. Livni geldt als “gematigd” in vergelijking met haar tegenstanders en
houdt als enige van de hoofdrolspelers de mogelijkheid van onderhandelingen en
een zelfstandige Palestijnse staat open. Toch mag ook zij niet als een
“vredesduif” gezien worden. Zij was immers een van de actoren achter het harde
militaire optreden in Gaza. Netanyahu kan dan weer rekenen op de steun van een
rechtse en extreemrechtse meerderheid in het parlement.
Beiden hadden dus hun redenen om direct na de verkiezingen de overwinning – en
daarmee ook het recht om de regering te vormen – op te eisen. Op het moment van
dit schrijven had president Peres de knoop nog niet doorgehakt.
Etnische zuivering
Hoe dan ook: zoals voorspeld heeft vooral extreemrechts grote winst geboekt, met
17 zetels erbij. Een overwinning die zo groot is dat men kan spreken van een
‘zwarte dinsdag’. Tekenend hiervoor is dat de partij Ysrael Beiteinu (Israël Ons
Huis) van Lieberman uit de bus komt als de derde grootste partij van het land.
Lieberman, zelf een immigrant uit Moldavië, viseert de 1,4 miljoen moslims van
Palestijnse afkomst die in Israël wonen en er 20% van de bevolking uitmaken.
Centraal in zijn campagne stond de eis dat Israël etnisch gezuiverd moet worden
van deze Arabische minderheidsgroep, zodat een echte Joodse en zionistische
staat gevormd kan worden. Van een cordon sanitaire tegen deze openlijk
racistische partij is geen sprake, integendeel.
“Oorlogsregering op komst”
Amal Khreishe, directrice van het vrouwencentrum PWWSD waarmee fos
samenwerkt, is duidelijk in haar conclusies: “De uitkomst van de verkiezingen
tonen duidelijk aan dat Israël niet bereid is tot vrede. De Israëlische
alternatieven die nu op tafel liggen, concentreren zich zowel op de
verderzetting van de bezetting en de agressie als op het verder voeden van de
verdeeldheid onder de Palestijnen. Deze alternatieven zijn gemotiveerd door de
afwezigheid van internationale wil om Israël te dwingen om het vredesproces, de
VN-resoluties en het internationaal recht te respecteren.”
Ook volgens Hasan Barghouti van Democracy and Workers’ Rights Centre, partner
van fos, komen alle scenario’s voor mogelijke coalities neer op een regering die
afkerig staat tegenover vredesonderhandelingen. De meeste kerneisen voor vrede,
zoals geformuleerd door de Palestijnen en de internationale gemeenschap, worden
immers aan de kant geschoven door de partijen die nu aan zet zijn. Zo weigeren
ze de terugtrekking uit de Palestijnse Gebieden die Israël sinds 1967 bezet en
eisen ze Jeruzalem op als eengemaakte hoofdstad van Israël. Nochtans behoort
Oost-Jeruzalem volgens het internationaal recht tot Palestijns gebied en zien de
Palestijnen het als hoofdstad van een Palestijnse staat.
“Daarom is het belangrijk om de Palestijnse bevolking te helpen om te blijven
vasthouden aan hun thuisland, door het vervullen van basisnoden zoals waardig
werk, onderwijs en gezondheidszorg,” aldus Hasan. Door basisorganisaties zoals
vakbonden en vrouwenorganisaties te steunen, kan de democratie sterker worden,
en kan er een einde komen aan de tweespalt tussen Hamas en Fatah.
“Reactie van de internationale gemeenschap?”
Bij Atef Saed, projectcoördinator binnen de Palestijnse vakbondskoepel PGFTU,
partner van fos, horen we grotendeels dezelfde reactie. Hij maakt geen
onderscheid tussen links of rechts in Israël: “Zowel links als rechts in Israël
zijn twee kanten van eenzelfde munt: het zionisme. Er is misschien wel ‘zacht’
en ‘hard’ zionisme. De laatste verkiezingen laten duidelijk de overwinning van
de harde kern zien, namelijk degenen die oproepen om de Arabieren van Israël
naar de westelijke Jordaanoever te deporteren.”
Atef maakt ook de vergelijking met verkiezingen in Oostenrijk in 2000, waarbij
de extreemrechtse verkiezingsuitslag door de internationale gemeenschap
veroordeeld werd. De toenmalige campagne van Haider is minder extreem dan de
taal die Lieberman spreekt. Atef stelt dan ook de vraag: “Mag ik durven hopen
dat er een reactie komt van de internationale gemeenschap tegen de uitkomst in
Israël en het gedachtegoed dat wordt gepropageerd? Ik betwijfel het… ”
auteur: Evy Hoeben, regioverantwoordelijke Palestina
FOSFOR: inhoudstabel
Land: Zuid-Afrika
Alternatieve oliebol, heerlijk bij de ‘braai’ of barbecue in open lucht.
Ingrediënten voor 4 personen:
- 1 kopje bloem
- een mespuntje zout
- 5 ml bakpoeder
- 1 ei
- melk
- frituurolie
Bereiding:
Zeef bloem, zout en bakpoeder in een kom. Klop het ei los in een kopje en
voeg het toe aan de andere ingrediënten. Roer en voeg melk toe tot je een glad
deeg hebt. Verhit de olie in een pan. Neem grote scheppen deeg met een lepel en
leg ze voorzichtig een voor een in de hete olie. Draai ze nu en dan om tijdens
het frituren, tot ze goudbruin zijn. Opensnijden, beboteren, vullen met wat je
lekker vindt (bijvoorbeeld op de barbecue) en smullen maar!
Dit recept werd ons bezorgd door Jolanda Jansen, fos-medewerkster in
Zuid-Afrika. Wil jij ook je favoriete recept in deze rubriek bekendmaken? Stuur
het dan naar isabel.wagemans@fos-socsol.be
FOSFOR: inhoudstabel
Onze werking in het Zuiden en in Vlaanderen is enkel mogelijk
door de inzet van heel wat mensen voor en achter de schermen. Spots op:
Naam: Albert De Paep
Woonplaats: Kapellen
Beroep: Gepensioneerd en actief in fos-Kapellen, Gemeentelijke
Raad voor Ontwikkelingssamenwerking (GROS), Steunpunt Antifascisme,
bibliotheekcommissie, Vrijwillig lesgever Onthaalcentrum voor Vluchtelingen, …
Bij fos? Medestichter en penningmeester van de fos-kern in
Kapellen.
Wat houdt dit in? We organiseren een tiental activiteiten op jaarbasis:
we komen naar buiten op de dorpsdag, op de 1-mei-viering, we doen mee aan de
GROS-quiz, organiseren een filmavond, doen aan fondsenwerving … Als er een
uitwisseling is, komen de bezoekers ook bij ons, zoals in november nog voor een
avond over Nicaragua.
Hoe ben je hiermee begonnen? Ik ben in 1963 voor het eerst lid geworden
van fos, toen met een bijdrage van 100 frank per maand. Jaren later, in 2000,
las ik in het ledenblad van sp.a-Kapellen dat men een fos-kern wou oprichten, en
daar ben ik op afgekomen. Maar eind mei stop ik als penningmeester. Ik word dan
70 en het is tijd om de fakkel door te geven aan de jeugd!
Waarom vind je het belangrijk om dit te doen? Ik ben socialist in hart en
nieren, en wil ook solidair zijn waar en wanneer ik kan. Ik ben ook actief in
het asielcentrum van Kapellen omdat ik tegen het Vlaams Belang ben en ik het
niet kan verdragen als mensen uitgesloten worden, noch in mijn gemeente, noch op
wereldschaal.
FOSFOR: inhoudstabel
Kader en titel ‘Samen in actie,
want werknemers zijn geen gereedschap!'
Actie op 1 mei
Kortrijk, Gent, Diepenbeek, Leuven,
Kapellen
fos
en ABVV doen samen een ludieke actie. Doe mee!
Mano Mundo
9 en 10 mei
De Schorre, Boom
Provincie Antwerpen e.a.
Wereldmuziekfestival.
fos en andere ngo’s voeren actie.
Waardig werk in Nicaragua
15 mei
Hogeschool Hiepso, Kortrijk
ABVV West-Vlaanderen en
fos
Debatavond met Nicaraguaanse vakbondsleiders over vakbondswerking in hun land.
Dag van de Internationale Solidariteit
16 mei
Hogeschool Hiepso (R. de Rudderlaan 6 ), Kortrijk
ABVV West-Vlaanderen
Helemaal in het teken van de campagne.
sp.a ledenfeest
1 juni
Zoo van Antwerpen
fos
voert campagne.
Waardig Werk Uitwisseling
18 – 20 mei
Kortrijk
ABVV West-Vlaanderen en
fos
Uitwisseling tussen ABVV-militanten en vakbondsleiders uit Midden-Amerika.
Cuba Si!
17 mei
Université Libre de Bruxelles, Aula H
Cubacoördinatie
Debat, muziek en Solidaridad!
fos
en partner SNTIL zijn erbij.
FOSFOR: inhoudstabel
