Sinds de steun aan bevrijdingsbewegingen eind de jaren ’70, werkt fos in
zuidelijk Afrika. Vandaag zijn we actief in 2 Portugeestalige landen, Angola en
Mozambique, en in 3 Engelstalige landen: Namibië, Zimbabwe en Zuid-Afrika. De
twee subregio’s hebben een verschillend koloniaal verleden en maatschappelijke
opbouw.
Sinds de onafhankelijkheid (Namibië en Zimbabwe), het einde van de apartheid
(Zuid-Afrika) en het einde van burgeroorlogen (Mozambique en Angola) is, behalve
in Zimbabwe, de situatie in de regio op politiek vlak al lange tijd vrij
stabiel. Maar de economische situatie van de grote meerderheid van de gewone
bevolking in zuidelijk Afrika is amper verbeterd. Nochtans sloegen deze landen
de weg van een rechtvaardig economisch beleid in, dat de mens centraal stelde.
Een golf van neoliberale globalisering overspoelde deze initiatieven echter, en
tastte heel zuidelijk Afrika aan.
Landen in zuidelijk Afrika worden beknot in hun economische en politieke
relaties door Westerse druk op hun beleid. Zo dringt de Europese Unie hen
Economic Partnership Agreements (EPA’s) op. Deze dwingen de Afrikaanse landen om
hun markt open te stellen voor buitenlandse invoer en investeringen. Daardoor
worden ze nog meer blootgesteld aan oneerlijke concurrentie vanwege
ondernemingen in het Westen, die hun waren kunnen dumpen op de lokale markt. De
voorbije jaren is de kritiek op en de weerstand tegen het neoliberaal economisch
beleid in de regio geleidelijk gegroeid. Vakbonden waren vaak voortrekkers in
dit proces aangezien hun leden de eerste slachtoffers waren van de massale
afvloeiingen door de openstelling van de economie, privatisering van de
parastatalen en commercialisering van diensten als gezondheidszorg, water en
elektriciteit.
Op vlak van gezondheid is de hiv/aidsepidemie een bekend probleem. Minder bekend
echter is het feit dat de meerderheid van de bevolking geen toegang heeft tot
medische zorgen, ook al heeft iedereen daar recht op volgens de grondwet. De
overheidsbudgetten om iedereen toegang te verzekeren tot kwalitatieve zorgen
zijn onvoldoende. Daardoor vind je in afgelegen gebieden haast geen
gezondheidsdiensten. In de gezondheidscentra is er een gebrek aan personeel, dat
wegens de onderbetaling massaal naar het buitenland trekt.
Een kleine minderheid van de bevolking heeft via privéverzekeringen toegang tot
de betere privé- gezondheidszorg. Maar ook hier staat de kwaliteit onder druk
omdat winst belangrijker wordt dan het welzijn van de patiënten.
Een
groot deel van de ontwikkelingsproblematiek in deze regio kan efficiënter
bestreden worden als het regionaal gebeurt. Daarom is stimuleren, bevorderen en
versterken van regionale netwerken en samenwerking een van de belangrijkste
strategieën van fos. Enkele voorbeelden:
fos
ondersteunt het Afrikaans Netwerk voor
Arbeidsonderzoek (ALRN). Dit netwerk brengt onderzoekers en vormingswerkers
van 12 landen in Afrika samen voor samenwerking en uitwisseling van informatie.
Het secretariaat bevindt zich in Namibië.
fos
werkt in Zuid-Afrika samen met het Khanya
College aan een regionaal netwerk van vakbonden voor landarbeiders. We
identificeren de gemeenschappelijke problemen en zoeken oplossingen.
fos
is actief betrokken bij Alternatieven voor
Neoliberalisme in Zuidelijk Afrika (ANSA). Het gaat om een regionaal initiatief dat pleit
voor een alternatieve regionale ontwikkeling voor het huidige neoliberale beleid
dat o.a. EPA’s met zich meebrengt. ANSA heeft haar secretariaat in de
Zimbabwaanse hoofdstad Harare.
Behalve aan regionale netwerken, werken we ook aan banden en allianties tussen
vakbonden en bewegingen in zuidelijk Afrika en gelijkgestemde organisaties en
bewegingen in België en Europa.
191
landen ondertekenden een akkoord om tegen 2015 de
armoede in de wereld te halveren.
Voer samen met de Vlaamse Noord-Zuidbeweging actie
om de politici aan hun belofte te herinneren én de
lat hoger te leggen.
Armoede moet de wereld uit!
