Sinds
de steun aan bevrijdingsbewegingen eind de jaren ’70, werkt fos in
zuidelijk Afrika. Vandaag zijn we actief in 2 Portugeestalige landen, Angola en
Mozambique, en in 3 Engelstalige landen: Namibië, Zimbabwe en Zuid-Afrika. Het
gaat dus om 2 subregio’s, met een verschillend koloniaal verleden en de
maatschappelijke opbouw.
Behalve in Zimbabwe, is de situatie in de regio nu al een hele tijd politiek
vrij stabiel, sinds de onafhankelijkheid
(Namibië en Zimbabwe), het einde van de apartheid (Zuid-Afrika) en het einde van
burgeroorlogen (Mozambique en Angola). Maar de economische situatie van de grote
meerderheid van de gewone bevolking in zuidelijk Afrika is amper verbeterd.
Nochtans sloegen deze landen de weg van een rechtvaardig economisch beleid in,
dat de mens centraal stelde. Maar een golf van neoliberale globalisering
overspoelde deze initiatieven, en tastte heel zuidelijk Afrika aan.
Landen in zuidelijk Afrika worden beknot in hun economische en politieke
relaties door Westerse druk op hun beleid. Zo dringt de Europese Unie hen Economic Partnership Agreements
(EPA’s) op. Deze dwingt de Afrikaanse landen om hun markt open te stellen voor
buitenlandse invoer en investeringen. Daardoor worden ze nog meer blootgesteld
aan oneerlijke concurrentie vanwege ondernemingen in het Westen, die hun waren
kunnen dumpen op de lokale markt. De voorbije jaren is de kritiek op en de
weerstand tegen het neoliberaal economisch beleid in de regio geleidelijk
gegroeid. Vakbonden waren vaak voortrekkers in dit proces aangezien hun leden de
eerste slachtoffers waren van de massale afvloeiingen door de openstelling van
de economie, privatisering van de parastatalen en commercialisering van diensten
als gezondheidszorg, water en elektriciteit.
Op vlak van
gezondheid is de hiv/aidsepidemie een bekend probleem. Minder bekend echter is
het feit dat de meerderheid van de bevolking geen toegang heeft tot medische
zorgen, ook al heeft iedereen daar recht op volgens de grondwet. De
overheidsbudgetten om iedereen toegang te verzekeren tot kwalitatieve zorgen
zijn onvoldoende. Daardoor vind je in afgelegen gebieden haast geen
gezondheidsdiensten. In de gezondheidscentra is er een gebrek aan personeel, die
wegens de onderbetaling massaal naar het buitenland gaan.
Een kleine
minderheid van de bevolking heeft via privéverzekeringen toegang tot de
betere privé gezondheidszorg. Maar ook hier staat de kwaliteit onder druk omdat winst
belangrijker wordt dan het welzijn van de patiënten.
Een
groot deel van de ontwikkelingsproblematiek in deze regio kan efficiënter
bestreden worden als het regionaal gebeurt. Daarom is stimuleren, bevorderen en
versterken van regionale netwerken en samenwerking één van de belangrijkste
strategieën van fos. Enkele voorbeelden:
fos
ondersteunt het Afrikaans Netwerk voor
Arbeidsonderzoek (ALRN). Dit netwerk brengt onderzoekers en vormingswerkers
van 12 landen in Afrika samen voor samenwerking en uitwisseling van informatie.
Het secretariaat bevindt zich in Namibië.
fos
werkt in Zuid-Afrika samen met het Khanya
College aan een regionaal netwerk van vakbonden voor landarbeiders. We
identificeren de gemeenschappelijke problemen en zoeken oplossingen.
fos
is actief betrokken bij Alternatieven voor
Neoliberalisme in Zuidelijk Afrika (ANSA). Het gaat om een regionaal initiatief dat pleit
voor een alternatieve regionale ontwikkeling voor het huidige neoliberale beleid
dat o.a. EPA’s met zich meebrengt. ANSA heeft haar secretariaat in de
Zimbabwaanse hoofdstad Harare.
Behalve aan regionale netwerken, werken we ook aan banden en allianties tussen
vakbonden en bewegingen in zuidelijk Afrika en gelijkgestemde organisaties en
bewegingen in België en Europa.
191
landen ondertekenden een akkoord om tegen 2015 de
armoede in de wereld te halveren.
Voer samen met de Vlaamse Noord-Zuidbeweging actie
om de politici aan hun belofte te herinneren én de
lat hoger te leggen.
Armoede moet de wereld uit!
